Van een ommekeer gesproken. Deze game baseert zich op een totaal nieuwe setting en nieuwe characters. Ook de gameplay werd grondig aangepakt. Oddworld Inhabitants pakte in 2005 op Xbox uit met een first-person-shooter, met enkele platform-elementen erin verweven. Dit is trouwens het spel waarmee Lanning van zijn quintology afstapte.
De nieuwe protagonist is een bounty hunter. Dit vreemde character krijgt de toepasselijke naam ‘Stranger’. Zijn uiterlijk is de combinatie van een leeuw, een paard en Clint Eastwood in spaghettiwesterns. Nogmaals word je geconfronteerd met bizarre wezens die het slachtoffer zijn van grote industriebonzen. Onze Stranger kent vele geheimen en blijkt niet alleen te jagen voor geld.
De game deed het bijzonder slecht in de verkoopcijfers. De makers verwijtten EA van slechte campagnevoering voor de game, terwijl EA beweert dat de game toegekomen is wat het verdient. Hoe dan ook is deze game een ondergewaardeerd toppertje.
Xbox zou nog verrijkt geworden zijn met een derde Oddworldgame: The Brutal Ballad of Fangus Klot. Deze game zou de gameplay van Stranger’s Wrath verder uitpuren. Helaas werd het project stopgezet door de povere prestatie van Stranger.
Een nieuwe Oddworld-game was oorspronkelijk gepland voor Playstation 2, maar daar hebben Bill Gates zijn gladgestreken dollars een stokje voor gestoken. Ik was net een trotse eigenaar van Sony’s tweede spelconsole en Lorne Lanning nam het mooie aanbod van Microsoft aan om exclusief voor Xbox te werken. Alle plannen werden van tafel geveegd en in 2001 was het teleurstellende resultaat er.
Net als in de voorafgaande Oddworld-games is er nog steeds teamspeak, het ‘chanten’ en onze vertrouwde held Abe. Nieuw is de intrede van de Gabbit: Munch. Een kikkerachtig personage op één poot dat met uitsterven bedreigd wordt. Samen met Abe probeert hij de laatste eieren, de ‘Gabbiar’, te stelen van de Glukkons. Het spel is in tegenstelling tot de twee voorgangers volledig in 3D. Dit geeft de de speler een iets ruimer beeld van het Oddworld-universum, hoewel alles er zeer onafgewerkt en slordig uitziet.
Amper een jaar nadat Abe de held van zijn volk werd, lag de sequel op mijn noeste gamingarbeid te wachten. In 1998 keerde Abe terug naar de fabrieken van de Glukkons om grote schoonmaak te houden.
De game doet eigenlijk niets nieuws. Abe loopt, springt, spreekt en heeft nog steeds last van winderigheid. Je kan dit keer zelfs je scheten besturen en tot ontploffing brengen. De gamespeak is een beetje uitgebreider en je kan over meer personages de controle overnemen. Bekijk het als een kwalitatieve, losstaande, uitbreiding van het origineel.
Dit filmpje heb ik samen met Daan Vleugels en Pieter Mathijsen gemaakt. Het robuuste trio stagiairs bij het Officieel PlayStation Magazine. PlayStationPure is een website in het verlengde van het magazine. Vanaf 1 mei 2009 zal Pure online staan. Enjoy!
Een toch wel benoemingswaardige titel. Dit spel bevat drie verschillende games, elk gebasseerd op één van de drie gelijknamige films. De gameplay van het digitale trio verschilt. In Die Hard bestuur je John McClane vanuit het derdepersoonsaanzicht en je baant je een weg naar de top van het Nakatomi-gebouw. In Die Harder is het dan weer schieten in first-person. Net zoals bij Resident Evil: The Umbrella Chronicles is het aan de speler om zo snel mogelijk alle slechterikken van kant te maken, vooraleer zij jou koud maken. Die Hard With A Vengeance is opmerkelijk genoeg eerder een racinggame. Je scheurt doorheen de straten en parken van NY. De hulp van een loeiende ambulance maakt, net als in de film, soms de drukke wegen voor je vrij. Het is niet de bedoeling dat je hier vluchtende mensen platrijdt. Mocht het je overkomen enkele paniekerige mensen mee te graaien, geen nood, de ruitenwissers zullen al het zichtbelemmerende bloed voor je wegvegen. Netjes!
Wat ik in het bijzonder zo leuk vind aan deze game zijn de quotes van John McClane die vaker terugkomen. “If you want to stay alive, stay with me!”
Deze game verdient het om als eerste besproken te worden.
Pas laat in 1997 kocht ik de eerste Playstation. De doos bevatte een bijgeleverde demo van o.a. Oddworld. Het schijfje heb ik toen letterlijk grijsgedraaid. De aanschaf van dit meesterwerkje kon gewoon niet uitblijven.
Het unieke sfeertje en het lachwekkende, doch tot de verbeelding sprekende, verhaal leggen deze game in de bovenste schuif. Nog nooit eerder wist een videospel mij zo te intrigeren.
Abe, een turkoois hersenspinsel van Lorne Lanning, behoort tot de mudokons; een ras dat als slaaf gebruikt wordt om in de fabrieken van de Glukkons te werken. Best tevreden is hij over zijn baan tot hij het lugubere ontdekt. De Glukkons hun zaakjes lopen niet meer zo gesmeerd. Om de inkomsten wat op te krikken willen de armloze bazen hun slaven doorheen de vleesmolen draaien. Een ontsnappingsoperatie van de ietwat onhandige protagonist gaat dan ook van start.
Stom verbaasd, maar met een lichte glimlach op het gezicht, krijg je na een lang introductiefilmpje de controle over de anti-held Abe. Er zijn twee verschillende manieren om het spel uit te spelen. A: Je redt al je medeslaven, B: Je vermoordt ze of laat ze achter. Aan jou de keuze welk einde je voorgeschoteld wilt krijgen.
Deze side-scroller van formaat zit tot de nok gevuld met doordachte puzzels en is bijzonder aangenaam om te spelen. Het is boeiend, kleurrijk en vooral manierloos.
Oddworld Inhabitants werkt momenteel aan een film. Het bedrijf kreeg duidelijk de buik vol van het gamewereldje na een teleurgang van haar jongste telgen op de eerste Xbox. Momenteel kan je al het nieuws over Oddworld op de voet volgen op Oddblog, de website staat overigens ook ingesteld als mijn homepage.
Van een ommekeer gesproken. Deze game baseert zich op een totaal nieuwe setting en nieuwe characters. Ook de gameplay werd grondig aangepakt. Oddworld Inhabitants pakte in 2005 op Xbox uit met een first-person-shooter, met enkele platform-elementen erin verweven. Dit is trouwens het spel waarmee Lanning van zijn quintology afstapte.
Een nieuwe Oddworld-game was oorspronkelijk gepland voor Playstation 2, maar daar hebben Bill Gates zijn gladgestreken dollars een stokje voor gestoken. Ik was net een trotse eigenaar van Sony’s tweede spelconsole en Lorne Lanning nam het mooie aanbod van Microsoft aan om exclusief voor Xbox te werken. Alle plannen werden van tafel geveegd en in 2001 was het teleurstellende resultaat er.
de Abe terug naar de fabrieken van de Glukkons om grote schoonmaak te houden.
Een toch wel benoemingswaardige titel. Dit spel bevat drie verschillende games, elk gebasseerd op één van de drie gelijknamige films. De gameplay van het digitale trio verschilt. In Die Hard bestuur je John McClane vanuit het derdepersoonsaanzicht en je baant je een weg naar de top van het Nakatomi-gebouw. In Die Harder is het dan weer schieten in first-person. Net zoals bij Resident Evil: The Umbrella Chronicles is het aan de speler om zo snel mogelijk alle slechterikken van kant te maken, vooraleer zij jou koud maken. Die Hard With A Vengeance is opmerkelijk genoeg eerder een racinggame. Je scheurt doorheen de straten en parken van NY. De hulp van een loeiende ambulance maakt, net als in de film, soms de drukke wegen voor je vrij. Het is niet de bedoeling dat je hier vluchtende mensen platrijdt. Mocht het je overkomen enkele paniekerige mensen mee te graaien, geen nood, de ruitenwissers zullen al het zichtbelemmerende bloed voor je wegvegen. Netjes!
